Between us II

De arena is stil, maar mijn hoofd zit vol lawaai.

Ze staan langs de omheining. Ik voel hun blikken in mijn rug. Rijd hem voorwaarts. Hij profiteert van je. En even later, vanaf de andere kant: Te hard. Laat zijn mond met rust. Hun stemmen worden de mijne, en de mijne worden de hunne, tot ik niet meer weet welke gedachten ik zelf begon.

Onder mij voelt hij het. Natuurlijk voelt hij het. Een paard leest spanning zoals wij woorden lezen. Mijn handen verharden voordat ik iets heb besloten, mijn lichaam verstijft, en hij antwoordt met de eerlijkheid die alleen een dier heeft: hij zet zich tegen mij af.

Weten wat juist is, is het makkelijke deel. Het doen terwijl iedereen kijkt, vergt moed.

Dus adem ik. Mijn schouders zakken, en mijn trots zakt mee, door mijn hielen naar beneden in het zand. De stemmen aan de omheining mogen hun mening houden. Die zijn van hen.

Wat ik nodig heb, is hier. Een warm lichaam. Een trage ademhaling. Een oor dat zich naar mij omkeert.

Hij vraagt één ding: dat ik op kom dagen zoals ik ben, open en eerlijk. Hij is altijd eerlijk tegen mij geweest, en hij verdient hetzelfde terug.

En dan komt het. Zijn ademhaling en de mijne vinden hetzelfde ritme. Mijn gedachte wordt zijn beweging voordat ik hem heb afgedacht. Voor een moment is er één lichaam, één hartslag, één intentie.

Het is klein en stil, een moment dat alleen wij twee kunnen voelen.

Het leeft tussen ons.