Het verhaal
Letting go
Wat is dat eigenlijk? Iedereen heeft het over loslaten, maar hoe dóé je dat? Loslaten van dingen die je niet meer blij maken.
Loslaten van wat je ooit graag deed, maar niet meer kunt. Het doet pijn, maar je went eraan. Een soort rouw om de persoon die je was en niet meer kunt zijn. Een stukje van jezelf, weg.
Maar je kind loslaten is van een heel andere orde. Niemand waarschuwt je voor het verdriet om iemand die nog leeft, die je nog steeds mama noemt. Mijn hart, dat buiten mijn lichaam klopt. Weglopend van mij, elke dag een beetje verder.
En ik ben blij. Echt. Zien hoe ze meer zichzelf wordt, dapperder, meer háár. Het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Maar ergens onder die vreugde rouw ik. De baby die in één arm paste. De peuter die me voor alles nodig heeft. Versies van haar waarvan ik niet wist dat ik er afscheid van moest nemen, tot ze al weg waren.
Niemand vertelt je dat de tijd ze steelt nog voor je klaar bent met houden van wie ze waren. Ik voel me nooit klaar. Ik ben nooit klaar. Ze is alweer de volgende versie nog voor ik de vorige heb bijgebeend.
Houdt dat ooit op? Dat gevoel dat de tijd haar van je steelt, versie na versie?
Ik vraag me af of paarden dit ook voelen.
