Het verhaal
You’re glowing
Maar hoe schilder je met een pasgeboren baby?
Het antwoord is: dat deed ik niet.
De eerste drie maanden na de bevalling waren de enige dingen die ik “maakte” melk, tranen, bloed, plas, pijn en een diepe uitputting. Schilderen was letterlijk het laatste waar ik aan dacht.
Ondertussen leek elke andere jonge moeder moeiteloos door het moederschap te zweven, in leuke outfits, met een baby, een zaak en een perfect verzorgde ochtendroutine tegelijk.
Terwijl ik drie werkdagen nodig had om me er mentaal op voor te bereiden het huis uit te gaan.
Ik zweefde niet, ik had pijn, ik was volledig op, en overweldigd door elk klein ding en elke persoon om me heen.
Maar nu is Hera vijf maanden oud, en op de een of andere manier krijg ik weer dingen gedaan.
Kleine dingen. In gestolen momenten.
Misschien vijftien minuten terwijl ze tevreden op mijn schoot ligt.
Misschien vijfenveertig minuten tijdens een dutje in de draagzak.
Mijn koffie is altijd lauw, mijn huis is een chaos, mijn to-dolijst raakt nooit af, en ik betrap mezelf er nog steeds op dat ik wieg terwijl ik haar niet vasthoud, maar stukje bij beetje vind ik stukken van mezelf terug.
En vreemd genoeg? Ik ben nu al nostalgisch naar die eerste rauwe dagen met een pasgeboren baby.
Het moederschap is mooi en magisch en hartverscheurend wonderlijk.
Maar ook ontzettend zwaar, intens, pijnlijk en verwarrend op een “wat ben ik hier in godsnaam aan het doen?”-niveau.
Toch straal ik. Meer dan ooit.
Als jij het ook moeilijk hebt, weet dan: je staat er niet alleen voor.
De ene voet voor de andere zetten telt ook als vooruitgang.
