Het verhaal
Elke dag kun je kiezen om een ander pad te bewandelen
Het is 2018. “Kun je dan echt niks goed doen?” snauwde hij naar me.
Alles ging zo snel. Bij elke stap zakte het verband om zijn been verder los, en hoe losser het werd, hoe meer het paard alle kanten op sprong. En hoe harder ik het verband terug op zijn plaats probeerde te trekken, hoe meer het paard in paniek raakte, tot ik er zelf onhandig en onveilig middenin stond.
Het verband viel op de grond. Ik schaamde me dood.
“Ga uit mijn ogen! Ik doe het zelf wel!” schreeuwde hij.
Ik liep naar het toilet en zat daar te trillen. Wat gebeurde er net? Heeft hij me daar echt zo vernederd, met de eigenaar erbij?
Het was natuurlijk niet de eerste keer dat hij me zo behandelde. En het was ook niet de eerste keer dat een dominante mannelijke dierenarts zo op me neerkeek.
Het hele veterinaire patriarchaat lijkt zo in elkaar te zitten.
Ik schilder deze serie in 2026. Terwijl ik eraan werk, besef ik nog niet dat ik mijn “stil blijven”-trauma aan het schilderen ben. Ik liet mensen over me heen lopen en kwam nooit voor mezelf op. Ik hield me stil. Keer op keer op keer.
Nu begrijp ik dat ik zo vaak schilder om uit te drukken wat ik voel, omdat ik er de woorden niet voor kon vinden.
Deze serie gaat niet alleen over het paard uit mijn verhaal. Ze gaat ook over mij, over losbreken uit het patriarchaat.
